simin-behbahani-3

تصویر خانم بهبهانی منتشرشده در روزنامه شرق

روزنامه شرق در ۲۹ امرداد ۱۳۹۳ در صفحه اول برای پوشش خبر فوت خانم سیمین بهبهانی تصویری را منتشر کرد که در چند روز گذشته نسبت به وضعیت کپی‌رایت آن بحث‌ها و واکنش‌هایی در فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی به دنبال داشت.

تصویر یک اثر اقتباسی است از «شهاب جعفرنژاد» مبتنی بر عکسی که «آرش عاشوری‌نیا» از خانم بهبهانی گرفته است. شرق در کنار تصویر اقتباسی از عکس تنها چنین اطلاعاتی را ذکر کرده: «طرح: شهاب جعفرنژاد» و آرش عاشوری‌نیا در وبلاگ شخصی خود در مطلبی با عنوان «این تصویر از من است» بیان کرده که تصویرساز به اصل عکس از طریق سایت خسوف دست پیدا کرده و اثر را کپی‌کاری کرده. در ذیل مطلب، کامنت‌های بازدیدکنندگان حاوی نکات جالب و خواندنی است و از جمله دفاع آقای جعفرنژاد از خود را هم در میانشان می‌توان دید.

این روند عکاسی، تصویرسازی سپس انتشار و واکنش‌های خوانندگان به این داستان، چندین مساله را مطرح می‌کند که به صورت یک موردپژوهی (Case-Study) جالب قابل بررسی دانستم و برای آگاهی خوانندگان خصوصاً عکاس‌ها و تصویرسازان گرافیکی و… از جوانب این داستان از دید تخصصی، در قالب چند پرسش و پاسخ در این نوشته می‌آید. توجه داشته باشید که در هیچ کجای نوشته مقصود، مشاوره حقوقی نبوده است.

در نوشته قبلی این وبلاگ با عنوان مساله کپی‌رایت در آثار اقتباسی، تعریف این آثار و حقوق شناخته‌شده برای آ‌ن‌ها به طور مشخص در ایران بررسی و معرفی شد. قبل از ادامه مطالعه نوشته حاضر، خواندن آن را قویاً توصیه می‌کنم.

۱. آیا نقض حقوق رخ داده؟

چنانکه در نوشته پیشین درباره آثار اقتباسی مفصلاً توضیح دادم، هنگامی که یک اثر تصویرسازی بر مبنای اثر عکاسی پدید آید، این مصداق اثر اقتباسی است و نوعی استفاده از اثر کپی‌رایت به شمار می‌آید که باید برای آن از دارنده کپی‌رایت اجازه گرفت. در مورد تصویرسازی آ. جعفرنژاد باید گفت که همان موقع که ایشان تصمیم به خلق اثر تصویرسازی گرفتند، باید اجازه آ. عاشوری‌نیا (عکاس) را به دست می‌آورند. چون اجازه (حتی به صورت شفاهی چه برسد در قالب یک اجازه‌نامه!) گرفته نشده، اثر بر مبنای نقض حقوق پدید آمده. سپس در وهله بعد روزنامه شرق اقدام به انتشار تصویر گرفته است و نه تنها پیدایش اثر بر مبنای اجازه از عکاس را بررسی نکرده بلکه حتی نام عکاس را هم در ارتباط با تصویر ذکر نکرده است.

نقض حقوق مادی و معنوی (اخلاقی) عکاس در هر دو مرحله (خلق اثر و سپس انتشار آن) رخ داده است.

۲. آیا تصویرسازی آقای جعفرنژاد، اصیل است و کپی‌رایت دارد؟

آ. عاشوری‌نیا در وبلاگ شخصی خود بیان کرده که طراح تصویرساز عکس را با نرم‌افزار به نقاشی تبدیل کرده و حتی با طنزی تلخ اشاره کرده که کار وی همان نقاشی کودک دبستانی است که «از رو انداخته» باشد. آ. جعفرنژاد در کامنت خود اعتراض کرده که کار (هنری)اش غیرحرفه‌ای نبوده و «لایه به لایه کار موجود است» و «اینکه صحبت از نرم‌افزار و طرح رو عکس انداختن کرده‌اید، خلاف واقعیت است…».

از طرف مقابل، یکی از بازدیدکنندگان وبلاگ آ. عاشوری‌نیا در اصل ارتباط این دو اثر با هم شک کرده است: «طرحی که ایشان [آ. جعفرنژاد] زده، ایده‌ای متفاوت از عکس است و این که فیگورِ صورت یکسان است، الزام کپی نیست…»

هر دوی این مساله‌ها، مرتبطه با مساله اصالت اثر اقتباسی است:

خود آ. جعفرنژاد در کامنت خود اذعان [در واقع: اقرار] کرده‌اند که «بله من از روی عکس، طرح مورد نظر را کشیدم و این کاملاً طبیعی‌ست که طراح‌ها، چهره‌های حقیقی را از روی عکس منتشرشده‌شان بکشند…». پس یقین داریم که عکس آ. عاشوری‌نیا مورد استفاده قرار گرفته و به این ترتیب متفاوت بودن ایده عکاسی و نقاشی طبق گفته خواننده آن وبلاگ سبب نمی‌شود که تصویرساز از کسب اجازه از عکاس بی‌نیاز شود. بله، ایده عکس و نقاشی جدا از هم است. همیشه همینطور است. عکاسی و نقاشی دو دنیای متفاوت از هم‌اند. ولی وقتی نقاش، عکس عکاس دیگری را بردارد و مانند مصالحِ کار از آن استفاده کند، یعنی دارد از آن اثر اقتباس می‌کند و همین کافی است که طبق قانون ایران- همچنان‌که طبق قوانین همه کشورهای دیگر و نیز پیمان برن- موظف باشد که اجازه عکاس را برای چنان استفاده‌ای کسب کند.

Simin Behbahani Image and Photo

تصویرسازی اقتباسی از پرتره خانم بهبهانی

در آن واحد گفته این خواننده وبلاگ در این خصوص صحیح است که کار اصالت دارد و خلاقانه است. به عبارتی تصویرسازی آ. جعفرنژاد حتی اگر «لایه به لایه» هم موجود نباشد و صرف کپی از رو باشد هم به نظر نگارنده به دلیل کاربرد رنگ و آن طرح مداد در بالا و پایین تصویر و اینکه تنها یک قاب مربع از درون یک قاب مستطیل که کل عکس باشدَ رنگی کار شده، به این معناست که تصویرسازی اصیل است و کاملاً کپی عکس نیست. اگر آ. جعفرنژاد عکس آ. عاشوری‌نیا را می‌گذاشت روی میز و با دوربین عکاسی از آن عکس می‌گرفت سپس با نام خود در شرق منتشر می‌کرد، آنگاه عکس کپی‌کاری محض، فاقد اصالت و در نتیجه فاقد کپی‌رایت می‌بود، و البته علاوه بر نقض کپی‌رایت، سرقت هنری نیز به شمار می‌رفت. اما اینطور نبوده بلکه اثر مورد بحث یک تصویرسازی مستقل است که بر اساس یک اثر عکاسی خلق شده.

البته باید گفت که بحث اصالت تصویرسازی آ. جعفرنژاد مورد دعوا نیست! مساله اینست که آ. جعفرنژاد چه برای تصویرسازی و چه برای هر کار دیگری اگر از عکس آ. عاشوری‌نیا استفاده می‌کرد باید ابتدا از او اجازه گرفته و مفاد توافق برای استفاده از عکس را در قالب یک اجازه‌نامه کتبی قرار می‌داد.

به سخن دیگر، در این بحث، کپی‌رایت اثر اول (عکس) مورد بررسی است که نقض شده، و کپی‌رایت اثر دوم (تصویرسازی) مورد بحث در اینجا نیست.

۳. عکس آقای عاشوری‌نیا در اینترنت قابل دسترسی و دانلود بوده.

یکی دیگر از خوانندگان وبلاگ عکاس به نحوی تلخ (با گونه‌ای طنز) و رک و راست پاسخی مختصر و مفید به این نکته داده است: «شما خیلی اشتباه کردی که فکر کردی هر چی تو اینترنت پیدا می‌کنی مال شماست!»

بیان این کامنت تند و تیز اما کاملاً درست است.

اشتباه است که عکس قابل دسترسی و حتی قابل دانلود در اینترنت را قابل‌استفاده به طور رایگان پنداشت. مثل این می‌ماند که کسی دزدیدن ماشین را به این بهانه که در خودرو قفل نبوده و کلید هم روی آن بوده، بخواهد توجیه کند. اگر هم کاربران اینترنت بگویند «اگر عکاس بخواهد عکسش مورد سوء‌استفاده قرار نگیرد پس در اینترنت نگذاردش»، این تنها باور کاربران خواهد بود: قانون حق را به عکاس می‌دهد و استفاده بی‌اجازه را در هر صورت مصداق نقض حقوق می‌داند.

رعایت این مساله را من حتی به وبلاگ‌نویس‌ها هم که دنبال عکس و تصویر- حتی با ذکر نام و بدون اعمال تغییر- برای تزئین پست‌های وبلاگ خود هستند توصیه می‌کنم در حالی که کار وبلاگ‌نویسی در مقایسه با کار انتشار روزنامه مخاطبان بسیار محدودتری دارد و در اکثر قریب به اتفاق موارد هم مصداق استفاده غیرتجاری است؛ و در حالی‌که استفاده اثر در یک روزنامه، مصداق واضح استفاده تجاری است، چه برسد به استفاده از عکس برای کار اقتباسی آن هم برای چاپ در یک روزنامه کثیرالانتشار محبوب (با تیراژ بالا)، آن هم در صفحه اول.

۴. اعلان کپی‌رایت عکس واضح نبوده.

در قانون ایران هیچ‌گونه الزامی برای مطلع کردن همگان از کپی‌رایت آثار ادبی-هنری وجود ندارد. این قاعده‌ای بسیار رایج در همه کشورهای دنیا و از ویژگی‌های اساسی پیمان برن است که «تشریفات» در برخورداری آثار از حمایت کپی‌رایت نباید وجود داشته باشد. اثر برای برخورداری از حمایت کپی‌رایت نیاز به «اعلان کپی‌رایت» ندارد. یعنی چه علامت کپی‌رایت © و اعلان اینکه «همه حقوق محفوظ است» یا مشابه این، در کنار اثر ادبی-هنری باشد چه نباشد، در هر حال اثر مورد حمایت است و در کپی‌رایت اثر خللی وارد نمی‌آید. اعلان کپی‌رایت تنها برای محکم‌کاری است و نه برای تثبیت حق.

۵. معلوم نیست عکس در وزارت ارشاد ثبت شده باشد.

ماده ۲۱ قانون حمایت از هنرمندان (۱۳۴۸) مقرر می‌دارد که دارندگان حقوق «می‌توانند» اثر خود را به ثبت برسانند و استفاده از واژه می‌توانند بار حقوقی دارد: الزامی در کار نیست. پس اینکه اثر در وزارت ارشاد (یا سایر مراجع ثبتیِ ممکن) ثبت نشده باشد، سبب نمی‌شود که برخورداری اثر از کپی‌رایت زیر سوال رود. بلکه پیش‌بینی امکان ثبت آثار تنها از این روست که پدیدآورندگانِ کمترْ شناخته‌شده بعدها در صورت اقامه دعوا در دادگاه، بتوانند به سهولت انتساب اثر به خود را ثابت کنند. در پرونده حاضر در اینکه عکس مورد استفاده برای خلق اثر تصویرسازی به دست آ. عاشوری‌نیا گرفته شده، شکی نیست بلکه مورد اذعان تصویرساز است.

بسیار مهم است که بدانید استفاده‌کننده از آثار خلاقانه ادبی-هنری خود مکلف به تحقیق و جستجو برای یافتن دارنده کپی‌رایت به منظور کسب اجازه از اوست و اگر وجود کپی‌رایت و نام دارنده کپی‌رایت در ارتباط با اثری ذکر نشده باشد، یا اثر در هیچ مرجعی ثبت نشده باشد، به هیچ عنوان عامل رفع مسوولیت استفاده‌کننده از اثر و توجیه‌کننده نقض حقوق نیست. برای توضیح بیشتر نوشته دیگر اثر اصیل: ۱۲ راهنمایی برای وبلاگ‌نویسان را بخوانید.

۶. سایتی که عکاس، عکس را در آن قابل دسترسی و دانلود قرار داده، تحت اجازه‌نامه مشترکات خلاقانه کار می‌کند.

متاسفانه این یک تفکر غلط رایج است نه تنها در ایران بلکه در میان بسیاری کاربران اینترنت از همه جوامع که آنچه تحت اجازه‌نامه‌های مشترکات خلاقانه cc قابل استفاده است، را می‌تواند رایگان برای هر منظوری استفاده کرد. خیر. این سخن غلط است. اجازه‌نامه‌های مشترکات خلاقانه ۶ نوع مختلف دارند که در هر نوعِ آن‌ها برخی استفاده‌ها محدودتر یا آزادتر گذاشته شده. در همه انواع این استفاده‌ها ذکر نام پدیدآورنده لازم است (در پرونده مورد بررسی ما، نام عکاس ذکر نشده). ولی بسته به اینکه کدام نوع اجازه‌نامه مورد استفاده است، استفاده برای خلق آثار اقتباسی و یا استفاده تجاری ممکن است محدود شده باشد (به ترتیب: اجازه‌نامه‌های NoDerivs و NonCommercial) یا هر دو با هم منع شده باشد (CC BY-NC-ND). از طرفی، برخی اجازه‌نامه‌ها تنها در صورتی استفاده از اثر را مجاز می‌شمارند که اثر پدیدآمده بر اساس اثر مورد استفاده تحت آن اجازه‌نامه، خود، تحت اجازه‌نامه مشابه قابل استفاده برای دیگران شود (اجازه‌نامه‌های ShareAlike).

تنها در ویرایش صفر CC0 این اجازه‌نامه‌ها است که کلیه حقوق واگذار شده و همه کاری می‌توان با اثر واگذارشده تحت آن اجازه‌نامه انجام داد. موسسه مشترکات خلاقانه هم به روشنی توضیح داده که این ویرایش درواقع روشی است برای آنکه یک پدیدآورنده دست از کلیه حقوق خود بشوید و در واقع اثر را وارد در سیطره همگان کند، یعنی گویی کپی‌رایت آن را منقضی‌شده بداند، اما حتی در این ویرایش هم ذکر نام پدیدآورنده در صورت استفاده از اثر او ضروری است.

نتیجه آنکه حتی اگر اثری تحت یک اجازه‌نامه مشترکات خلاقانه cc قابل‌استفاده باشد، موظف هستید به مفاد اجازه‌نامه مراجعه کنید، مطالعه کنید و مطمئن شوید که آیا استفاده مورد نظر شما را شامل می‌شود یا خیر. اگر شامل نمی‌شد یا در صورت هرگونه شک و شبهه، موظف هستید با پدیدآورنده تماس گرفته و کسب تکلیف کنید. توصیه من هم آنست که این کسب تکلیف تا جای ممکن به صورت کتبی (و قابل استناد در آینده) باشد.

شایان ذکر است که سایت کسوف، فوتوبلاگ اختصاصی آرش عاشوری‌نیا محدودترین ویرایش اجازه‌نامه‌های خلاقانه یعنی: CC BY-NC-ND را برای واگذاری اجازه استفاده از عکس‌هایی که در سایت قابل دسترسی هستند، بکار گرفته (در صفحه اصلی این سایت به انتهای صفحه رجوع کنید). این یعنی نه استفاده تجاری و نه خلق آثار اقتباسی بر مبنای عکس‌ها و آثار آ. عاشوری‌نیا اجازه داده نشده و در صورت تصمیم به هرگونه استفاده تجاری یا اقتباسی باید به صورت خصوصی و مجزا با پدیدآورنده تماس گرفت.

برای مطالعه بیشتر درباره اجازه‌نامه‌های مشترکات خلاقانه، این نوشته اثر اصیل را توصیه می‌کنم. همچنین می‌توانید به سوالات متداول تارنمای مشترکات خلاقانه (انگلیسی) مراجعه و مورد به مورد مطالعه کنید.

۷. ناقض حقوق کیست؟ چه کسی را باید تعقیب کرد؟

در پرونده تصویرسازی از عکس پرتره خانم سیمین بهبهانی، دو شخص قابل پیگرد قانونی‌اند:

۱- طراح تصویرساز که به هنگام خلق اثر اقتباسی از عکاس اجازه نگرفته و استفاده او از عکس مصداق نقض حقوق است.

۲- روزنامه شرق به عنوان یک شخصیت حقوقی به هنگام استفاده از عکس برای انتشار در صفحه اول موظف بود جوانب احتیاط ناشی از کار حرفه‌ای را رعایت می‌کرد و پرس‌وجو می‌کرد که آیا عکاس هم آ. جعفرنژاد بوده یا خیر، و اگر نبوده عکاس چه کسی است و آیا او به: ۱. استفاده از اثرش برای خلق تصویرسازی، و ۲. انتشار آن تصویرسازی در روزنامه شرق، رضایت دارد یا خیر. شرق با عدم پرس‌وجو در این خصوص مرتکب تقصیر حرفه‌ای شده است. (معنی حقوقی تقصیر مد نظر است: انجام ندادن کاری که موظف بوده انجام دهد و عدم انجام آن ایجاد ضمان کرده است.)

۸. ناقض حقوق در دادگاه به چه چیز محکوم می‌شود؟

دعوای حقوقی

دعاوی کپی‌رایت معمولاً برای مطالبه ضرر وزیان اقامه می‌شوند که نوعی دعوای حقوقی است. مبلغ ضرر و زیان بسته به میزان مورد درخواست خواهان (دارنده حقوق- مدعی) در هر حال با نظر دادگاه تعیین خواهد شد. در پرونده حاضر از آنجا که هر دو خوانده بالقوه (تصویرساز و روزنامه) مرتکب هر دو نوع نقض حقوق (نقض حقوق مادی و معنوی) شده‌اند و بسته به اینکه آیا مساله خواهان تنها آنست که ذکر نام او نشده (نقض حق انتساب) یا اصولاً از دستمایه قرارگرفتن عکسش برای خلق اثر تصویرسازی ناراحت است (نقض حق انسجام و عدم تحریف و تغییر اثر) یا اینکه علاوه بر آن، ضرر و زیان مادی ناشی از عدم پرداخت حق پدیدآورندگی (royalty) به خود را هم متحمل می‌داند، متغیر خواهد بود.

شدت ناراحتی عکاس از «کپی‌کاری» و «از رو انداختن» چنانست که به نظر می‌رسد نقض حقوق اخلاقی او درست به اندازه نقض حقوق مادی‌اش- یا شاید حتی بیشتر- ناراحتش کرده. کامنت یکی از خوانندگان وبلاگ عکاس هم در این مورد خواندنی است: «حیف از عکس نبود که به این روز بندازندش؟ شاید خواستند که… اجازه نگیرند و بگویند این [از اول] نقاشی بوده. دیگر الآن چه فایده دارد؟… حیف از عکس که به این روز افتاده»

این کامنت و ناراحتی عکاس نشان از آن دارد که رعایت حقوق معنوی (اخلاقی) تنها به این آسانی که منتی بر سر پدیدآورنده بگذارند و نام او را در ارتباط با اثر ذکر کنند (که همین هم رخ نداده!) نیست. هنرمندان آثار خود را مانند فرزندانشان دوست دارند. آیا می‌توانید دختربچه‌ای را بدون اجازه پدر و مادرش ببرید کچل کنید، لباس پسرانه به او بپوشانید و انتظار ناراحتی و واکنش پدر و مادرش را نداشته باشید؟ صد البته قیاس‌مع‌الفارق است، اما تمثیل برای نشان دادن شدت تعلق خاطری که هنرمند به اثرش دارد (همچون پدر و مادر به فرزند) لازم آمد. این تعلق خاطر را باید محترم شمرد و جدی گرفت.

دعوای کیفری

علاوه بر دعوای حقوقی، نقض حقوق مادی و معنوی مطابق با قانون حمایت از هنرمندان (۱۳۴۸)، قابلیت شکایت در دادگاه کیفری را نیز دارد. در صورت تصمیم به در پیش گرفتن این راه، مواد ۲۳، ۲۵، ۲۷ و ۲۸ در این پرونده می‌توانند مستند قرار گیرند.

ماده ۲۳ نشر تمام یا قسمتی از اثر دیگری به نام خود یا به نام پدیدآورنده ولی بدون اجازه او را موجب محکومیت به حبس از ۶ ماه تا ۳ سال مقرر داشته (نقض حقوق مادی). ماده ۲۵ نیز متخلفین از مواد… ۱۹… این قانون را قابل مجازات با حبس از ۳ ماه تا ۱ سال دانسته است (نقض حقوق معنوی).

به موجب ماده ۲۷ «شاکی خصوصی می‌تواند از دادگاه… درخواست کند که مفاد حکم در یکی از روزنامه‌ها به انتخاب و هزینه او آگهی شود.» و ماده ۲۸ در مورد اشخاص حقوقی است که مقرر می‌دارد: «هر گاه متخلف از این قانون شخص حقوقی باشد، علاوه بر تعقیب جزایی شخص حقیقی مسوول که جرم ناشی از تصمیم او باشد، خسارات شاکی خصوصی از اموال شخص حقوقی جبران خواهد شد… .»

۹. پیشنهاد نگارنده برای حل مساله

متن حاضر برای شناسایی جوانب مهم و مطرح در پرونده حاضر نوشته شد به منظور پاسخ از سوی کسی که در موضوع، مطالعه تخصصی داشته است. هدف اصلی آن بود که زشتی کار و تعدد حقوق زیرپاگذاشته‌شده نشان داده شود با لحاظ اینکه جهل بر قانون منافی مسوولیت نیست، به خصوص که در محافل هنرمندان و مطبوعاتی جامعه امروز ایران درکی- هرچند ناقص و کلی- از لزوم رعایت حقوق و رعایت جوانب احتیاطِ حرفه‌ای وجود دارد و حتی اینکه رخدادی سهوی و غیرعامدانه بوده هم به باور نگارنده چندان نمی‌تواند خطای هنرمندان و روزنامه‌نگاران را توجیه کند و خدشه را در هر صورت بر مقبولیت آنان وارد می‌کند.

بنابر این، هدف از نگارش نه دادن مشاوره تخصصی حقوقی بلکه پاسخ به سوالات رایج و تلاش برای افکندن نور بر جوانب کمترْ بحث‌شده حقوق کپی‌رایت در میان هنرمندان ایران بود.

از طرف مقابل، پیشنهاد نگارنده آنست که در چنین مسائلی قبل از طرح دعوا در دادگاه و همزمان با رسانه‌ای کردن مساله (مانند نگارش در وبلاگ شخصی که در پرونده حاضر هم رخ داده)، مکاتبه با ناقضان حقوق صورت گیرد و توافق شود در جلسه‌ای حضوری که حتی بهتر است طرفین با وکلای خود به آن بیایند، مساله به طریقی دوستانه حل شده، معذرت‌خواهی رسمی- در پرونده حاضر با درج در روزنامه- صورت گرفته و مبلغی جهت جبران ضرر و زیان با توافق طرفین تعیین و پرداخت شود.

متن قانون حمایت از هنرمندان مصوب ۱۳۴۸ (قانون فعلی کپی‌رایت ایران) را اینجا می‌توانید مطالعه کنید.

این مقاله با اطلاع و اجازه  اثر اصیل در سایت عکاسی نیز منتشر شده است.

هشدار کپی‌رایت!- مطالب تارنمای اثر اصیل تنها تحت شرایط مقرر در سند «مقررات و شرایط استفاده از محتوا» قابل استفاده است. طبق این اجازه‌نامه استفاده‌کنندگان بالقوه از محتوای اثر اصیل مکلفند برای تعیین میزان و نحوه پرداخت حق‌التالیف- پیش از استفاده از مطلب- با دارنده حقوق و مالک تارنما (سوره صداقی) تماس بگیرند. این استفاده مشتمل است بر- از جمله، لیکن نه محدود به- استفاده از بیش از ۲۵۰ کلمه یا کل یک نوشته در وبلاگ یا وب‌سایت دیگر. قبل از استفاده از نوشته‌های این تارنما- حتی اگر دسترسی به آن‌ها بطور قانونی یا غیرقانونی از طریق سایت‌های دیگر ممکن گردانیده شده- سند مقررات و شرایط استفاده از محتوا را مطالعه کنید. چند خط حاضر برای راهنمایی شما به پیوند این سند بوده و مطالعه آن به هیچ عنوان جایگزین مطالعه کل سند نبوده و رافع مسوولیت نمی‌باشد.

یکشنبه، ۰۲ شهریور ۱۳۹۳
RSS Feed
Facebook
Google+
Twitter
  • دسته‌بندی

  • برچسب‌ها

  • مقررات و شرایط استفاده از محتوا

    نوشتارهای اثر اصیل نگاشته یا ترجمه سوره صادقی و حقوق مادی و معنوی آن‌ها محفوظ و متعلق به وی است. نظر به صرف وقت و هزینه بابت مطالعه، پژوهش، نگارش، بازنویسی و ویراستاری هر نوشته، رعایت کلیه حقوق مادی و معنوی موجود در آثار و نوشتارهای این تارنما لازم است و با جدیت مونیتور و پیگیری می‌شود. پیش از استفاده جزئی یا کلی از نوشتارهای این تارنما اطمینان حاصل کنید که «سند مقررات و شرایط استفاده از محتوا» (لینک) را مطالعه کرده و به طور کامل رعایت می‌کنید. کلیه موارد عدم رعایت مفاد «مقررات و شرایط استفاده از محتوا» (لینک) با جدیت مورد پیگرد قضایی قرار خواهد گرفت.

  • Designed and Developed
    Blue Fish Dream