مطالب حاوی برچسب «دوره کپی‌رایت»:
خودمراقبتی در خلق آثار اقتباسی و سرقت هنری

۱۸م امرداد ۹۴ نشستی در خانه هنرمندان برگزار شد که اگرچه سخنرانان آن از میان چهره‌های حقوقی مالکیت فکری بودند، اما قصد، ترتیب دادن برنامه‌ای بود که اینبار مخاطبان آن خود هنرمندان باشند و نه دانشجویان و فعالان حقوقی، و از اینجهت کار نویی بود. معاونت پژوهشی خانه هنرمندان لطف کرده و اینجانب را هم برای صحبت در برنامه و ارائه مقاله دعوت کرده بودند که با توجه به اینکه بحث آثار اقتباسی و سرقت هنری این‌روزها موضوع داغی‌ست در فضای هنرهای تجسمی ایران، تصمیم گرفتیم موضوع صحبت مرا برای طرح این موضوع اختصاص دهیم. نتیجه، سخنرانی شد که متن آن دراین نوشته آمده است. پیوند فایل پاورپوینت ارائه‌شده هم در پایان نوشته گذاشته شده است.

حق پدیدآورنده/ دارنده حقوق به مطالبه وجه در قبال اعطای اجازه استفاده از اثر و تکلیف همه افراد به کسب اجازه برای هر نوع استفاده از اثر برخاسته از حقوق مادی است که قانونگذار به نفع پدیدآورنده شناسایی کرده. اما برخلاف آنچه در ظاهر می‌نماید، نه تنها مردم بلکه اصولاً خود هنرمندان درک این مفهوم و آثار و نتایج آن را به سادگی برنمی‌تابند!
در این نوشته برای رفع هرگونه ابهام عمدی یا سهوی که حول مفهوم حقوق مادی وجود دارد، بر دو نکته مهم در تعریف این حقوق تاکید می‌کنم: اینکه حقوق مادی انحصاری‌اند، و اینکه شامل همه نوع استفاده ممکن از اثر که در جهان خارجی قابل تصور باشد، می‌شود، مگر آنکه قانون استثنا کرده باشد!

گفتگوی پروانه سپهری زیر ذره‌بین

خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) سه‌شنبه ۱۵ مهر ۹۳ گفتگویی با خانم پروانه سپهری- خواهر سهراب سپهری، شاعر معاصر- منتشر کرد با عنوان: «تنها یک ناشر از ۶۰ ناشر، مجوز نشر «هشت کتاب» را دارد…» در این گفتگو چند نکته مستقیم یا غیرمستقیم مرتبط با حقوق کپی‌رایت مطرح شده که البته در حد اشاره و ابراز ناخرسندی از سوی خواهر شاعر باقی مانده است. در این نوشتار با ذره‌بین حقوق کپی‌رایت سراغ این مصاحبه کوتاه رفته‌ام که آن چند نکته کپی‌رایتی را برجسته و یک موردی که در ایران کاملاً نو است معرفی کنم.
اگر یادگیری درباره کپی‌رایت در قالب بررسی‌های موردی و در عمل را جالب می‌یابید، این نوشتار برای شماست.
عناوین این نوشتار از این قرار است:
۱. تنها یک ناشر مجوز دارد، ۵۹ تا ندارند!- قال قضیه چیست؟
۲. وزارت ارشاد، حامی یا طرف دعوا؟ (من طرف دعوا را می‌پسندم!)
۳. بلاهایی که سر آثار سهراب آورده‌اند
۴. دکترین فروش دوباره- خلا قانونی در ایران
و در آخر:
مادرم در خواب است، و منوچهر و پروانه، و شاید همه مردم شهر

در قسمت اول این جستار نظرات چند تن از نویسندگان که ایده‌آل دوره کپی‌رایت را پایان‌ناپذیر می‌پنداشتند، بررسی شد. در این قسمت به این می‌پردازم که چرا این باور که کپی‌رایت باید ابدی باشد، ممکن است-به اشتباه- مورد استقبال برخی قرار گیرد: به باور برخی، برای محدود کردن قدرت ناشران در قراردادهای نشر و برای جلوگیری از امکان سوءاستفاده‌های احتمالی از آثار در آینده باید کپی‌رایت غیر قابل انقضا باشد. نکاتی اما هستند در پاسخ به هر دوی این ایرادها در جهت اثبات اینکه نه قدرت ناشران و نه امکان نقض حقوق اخلاقی ناشی از کپی‌رایت، ارتباطی به طول مدت کپی‌رایت ندارند.

RSS Feed
Facebook
Google+
Twitter
  • دسته‌بندی

  • برچسب‌ها

  • مقررات و شرایط استفاده از محتوا

    نوشتارهای اثر اصیل نگاشته یا ترجمه سوره صادقی و حقوق مادی و معنوی آن‌ها محفوظ و متعلق به وی است. نظر به صرف وقت و هزینه بابت مطالعه، پژوهش، نگارش، بازنویسی و ویراستاری هر نوشته، رعایت کلیه حقوق مادی و معنوی موجود در آثار و نوشتارهای این تارنما لازم است و با جدیت مونیتور و پیگیری می‌شود. پیش از استفاده جزئی یا کلی از نوشتارهای این تارنما اطمینان حاصل کنید که «سند مقررات و شرایط استفاده از محتوا» (لینک) را مطالعه کرده و به طور کامل رعایت می‌کنید. کلیه موارد عدم رعایت مفاد «مقررات و شرایط استفاده از محتوا» (لینک) با جدیت مورد پیگرد قضایی قرار خواهد گرفت.

  • Designed and Developed
    Blue Fish Dream